یزد فقط شهر بادگیرها نیست

یزد فقط شهر بادگیرها نیست 850 575 admin

تجربه‌ای متفاوت در فهم ارزش نویسندگان

همیشه از نکوداشت‌ها تصور غریبی داشتم. مخصوصاً برنامه‌هایی که قرار است توسط نهادهای رسمی و دولتی برگزار شود. آدم فکر می‌کند قرار است برود توی یک قاب و برود در متن یک لوح تقدیر و دست و پایش گیر کند لای گل‌های در هم پیچیده‌ی تذهیب و کم‌کم هلش بدهند در حاشیه و همان‌جا در حاشیه بماند. در حالی که اصلِ کار اوست و همه به این بهانه در حال کار و برنامه ریزی هستند. برنامه‌های فرهنگی دیگر کشورها را دیده‌ام که چه ساده برگزار می‌شود و نه از مقامات خبری هست و نه نیمی از برنامه به تقدیر و تشکر از فلان مدیر و بهمان معاون و مسئول و حامی می‌گذرد. البته برنامه‌های کانون پرورش فکری استثنا هستند و خوشبختانه این حواشی را ندارند. وقتی قرار شد برایم در یزد نکوداشت بگیرند تردید داشتم که بروم یا نروم. وقتی شنیدم که مدیر فعلی این نهاد در استان یزد قبلاً کانونی بوده دلگرم شدم.

خیلی مختصر و مفید بگویم، از برنامه‌ای که اجرا شد راضی بودم و آن را گامی در راه جدی گرفتن کتابخوانی و تقدیر از نویسندگی می‌دانم. وقتی روی بیلبوردی بزرگ در میدان اصلی شهر به جای تبلیغات بازرگانی و یا تصویر بازیگران یا ورزشکاران تصویر نویسنده یا شاعری کار می‌شود، عجیب و در عین حال شوق برانگیز است. (حدوداً یک ماه قبل دوست شاعرم ناصر کشاورز به یزد رفته بود و تصویرش را هنرمندانه بر بیلبوردی کار کرده بودند.) یا وقتی قیچی به دست نویسنده می دهند که بخش کودک و نوجوان کتابخانه را افتتاح کند، نشان از فهمی متفاوت از حضور اهالی فرهنگ در جامعه است. بقیه‌ی برنامه‌ها هم خوب و خلاقانه بود. از در ورودی تا محل برگزاری مراسم، تصویرسازی و المان‌هایی از کتاب هایم بر زمین و در و دیوار دیده می‌شد که نشان از بیرون جهیدن کتاب از چهارچوب تنگ قفسه‌ها داشت. تکه‌های بعدی این آیین عبارت بود از: پخش کلیپ، نقد برخی از کتاب‌ها، اجرای نمایش بر اساس کتاب «امیرکبیر فقط اسم یک خیابان نیست» توسط هنرمندان نابینا و حامیان آنها، رونمایی از کتاب «برف و آفتاب» و گفت‌وگویی صمیمی با مخاطبان. و البته صبح همان روز هم مهمان برنامه‌ی زنده صبحگاهی تلویزیون مرکز یزد بود و آنجا هم عزت و احترام به کتاب بود و همدلی.
از همه‌ی یزدی‌هایی که آشکار و پنهان به فرهنگ کتابخوانی خدمت می کنند و دست مریزاد می‌گویم و روزگاری شیرین همچون قطاب و باقلوا برایشان آرزو می‌کنم.

https://t.me/farhadhas

روزی روزگاری

فرهاد حسن‌زاده

فرهاد حسن زاده، فروردین ماه ۱۳۴۱ در آبادان به دنیا آمد. نویسندگی را در دوران نوجوانی با نگارش نمایشنامه و داستان‌های کوتاه شروع کرد. جنگ تحمیلی و زندگی در شرایط دشوار جنگ‌زدگی مدتی او را از نوشتن به شکل جدی بازداشت. هر چند او همواره به فعالیت هنری‌اش را ادامه داد و به هنرهایی مانند عکاسی، نقاشی، خطاطی، فیلنامه‌نویسی و موسیقی می‌پرداخت؛ اما در اواخر دهه‌ی شصت با نوشتن چند داستان‌ و شعر به شکل حرفه‌ای پا به دنیای نویسندگی کتاب برای کودکان و نوجوانان نهاد. اولین کتاب او «ماجرای روباه و زنبور» نام دارد که در سال ۱۳۷۰ به چاپ رسید. حسن‌زاده در سال ۱۳۷۲ به قصد برداشتن گام‌های بلندتر و ارتباط موثرتر در زمینه ادبیات کودک و نوجوان از شیراز به تهران کوچ کرد…

دنیای کتاب‌ها... دنیای زیبایی‌ها

کتاب‌ها و کتاب‌ها و کتاب‌ها...

فرهاد حسن‌زاده برای تمامی گروه‌های سنی کتاب نوشته است. او داستان‌های تصویری برای خردسالان و کودکان، رمان، داستان‌های کوتاه، بازآفرینی متون کهن و زندگی‌نامه‌هایی برای نوجوان‌ها و چند رمان نیز برای بزرگسالان نوشته است.

ترجمه شده است

به زبان دیگران

برخی از کتاب‌های این نویسنده به زبان‌های انگلیسی، چینی، مالایی، ترکی استانبولی و کردی ترجمه شده و برخی در حال ترجمه به زبان عربی و دیگر زبا‌ن‌هاست. همچنین تعدادی از کتاب‌هایش تبدیل به فیلم یا برنامه‌ی رادیو تلویزیونی شده است. «نمكی و مار عينكي»، «ماشو در مه» و «سنگ‌های آرزو» از كتاب‌هايي هستند كه از آن‌ها اقتباس شده است.

بعضی از ویژگی‌های آثار :

  • نویسندگی در بیشتر قالب‌های ادبی مانند داستان كوتاه، داستان بلند، رمان، شعر، افسانه، فانتزی، طنز، زندگينامه، فيلم‌نامه.
  • نویسندگی برای تمامی گروه‌های سنی: خردسال، کودک، نوجوان و بزرگسال.
  • خلق آثاری تأثیرگذار، باورپذیر و استفاده از تكنيك‌های ادبی خاص و متفاوت.
  • خلق آثاری كه راوی آن‌ها کودکان و نوجوانان هستند؛ روايت‌هايی مملو از تصویرسازی‌های عینی و گفت‌وگوهای باورپذير.
  • پرداختن به موضوع‌های گوناگون اجتماعی چون جنگ، مهاجرت، کودکان كار و خيابان، بچه‌های بی‌سرپرست يا بدسرپرست و…
  • پرداختن به مسائلی که کمتر در آثار کودک و نوجوان دیده می‌شود، مانند جنگ و صلح، طبقات فرودست، افراد معلول، اختلالات شخصیتی‌ـ‌روانی و…
  • تنوع در انتخاب شخصیت‌های محوری و كنشگر (فعال). مشخصاً دخترانی که علیه برخی باورهای غلط ایستادگی می‌کنند.
  • بهره‌گیری از طنز در کلام و روایت‌های زنده و انتقادی از زندگی مردم كوچه و بازار.
  • زبان ساده و بهره‌گیری اصولی از ویژگی‌های زبان بومی و اصطلاح‌های عاميانه و ضرب‌المثل‌ها.

او حرف‌های غیرکتابی‌اش را این‌جا می‌نویسد.

به دیدارش بیایید و صدایش را بشنوید